recensie: James Carter @ Lantaren-Venster, 4 november 2011

4 november ben ik met enkele groovers (Emiel, Joop, Tom, Glenn) naar legendarische saxofonist James Carter met zijn Organ Trio geweest in het nieuwe Lantaren-Venster te Rotterdam. 
Hij staat bekend om zijn rauwe sound en virtuositeit. De gig begon met wat lolligheid (foto maken van het publiek, en van de fotograve) en James begon de volledige setlist op te noemen. Beetje gek, maar achteraf begreep ik het wel; de ruim anderhalf uur die volgde hadden geen standaard praatjes tussendoor waardoor iedereen in een bepaalde flow terecht kwam.

Met een Hammond B-3 (gaaf B3!) en drums verwachte ik een avondje souljazz. Gelukkig kwamen niet alleen standaard souljazz truucjes omhoog en wisten de drie heren een zeer eigen sound neer te zetten. Het swingde als de nete, en vooral tijdens de solo's van Carter op sax ging het dak er af. Hij schreeuwde, raasde, en tierde er op los, maar wist ook te imponeren in subtielere fraseringen. Slappen, hoge tonen, lage tonen, ruige middentonen en vervolgens helemaal terug als een ruizig vogeltje, tjiirpend met een geweldige timing.

De voeten solo van de organist was lachen, en de drummer zong nog een (matig) liedje. De techniek van Carter was beduidend minder op fluit, maar sopraan, alt en tenor waren geweldig. Ik begrijp waarom deze lollige amerikaan tot de top van de wereld behoort, een interessant voorbeeld voor alle saxofonisten van groover!